บทที่ 29 หึ! ร่าuแล้วยังจะเล่นตัวอีกงั้นเหรอ?

เช้าวันรุ่งขึ้น

ม่านฝันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางแสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวนวล เธอรู้สึกถึงความปวดระบมที่แล่นไปทั่วร่างกาย ราวกับทุกข้อต่อของเธอกำลังประท้วงถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา 

เธอพยายามขยับตัว แต่ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาเย็นเยียบของรามสูรแตะลงที่ข้อเท้าของเธอ

"โอ๊ย!" 

เธ...